فریم 

مراسم غبارروبی ضریح مطهر حرم ثامن‌الحجج حضرت امام رضا علیه‌السلام، در روز چهارشنبه ۲۳ شهریور پارسال در فضایی معنوی و با حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی برگزار شد.

در طول مراسم، قاریان و مداحان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) با قرائت آیات نورانی و مدیحه‌‌سرایی، به این آئین باشکوه معنویت و روحانیت خاصی بخشیدند.

برای دیدن این مراسم اینجا راکلید کنید

 پایگاه اطلاع رسانی صاعقه

 در سالروز رحلت پیامبر (ص) هستیم و خوب است پیروان آن حضرت بیشتر در مورد ایشان بدانند، در همین راستا خواندن یک صحنه تاریخی و مهم از زندگانی پر برکت پیامبر (ص) که توجه به حقوق‌الناس است، جالب توجه خواهد بود.

در سالروز رحلت پیامبر (ص) هستیم و خوب است پیروان آن حضرت بیشتر در مورد ایشان بدانند، اینجانب بر اساس وظیفه‌ای که دارم در همین راستا بر آن شدم به یک صحنه تاریخی و مهم از زندگانی پر برکت پیامبر(ص) که توجه به حقوق‌الناس است تاکید کنم چیزی که جامعه ما بیشتر از هر چیزی به آن نیازمند است.

قضیه به روزهای آخر عمر پیامبر(ص) و دوران بیماری منجر به ارتحال ایشان مربوط می‌شود که به نقل از صفحه ۳۲۴ جلد سوم ترجمه فارسی تاریخنامه طبری منسوب به بلعمی و تصحیح محمد روشن نقل می‌کنم سپس نکاتی را عرض خواهم کرد.

در حالی که رسول خاتم محمد مصطفی صلی‌الله علیه‌وآله‌وسلم از شدت درد دستمالی بر سر خود بسته بود به مسجد آمد و چون نتوانست بر پله‌های منبر که سه تا بیش نبود بالا رود و توان ایستادن نیز نداشت، نشسته با مردم سخن گفت و پس از درود بر پیامبران و خود و دعا برای شهدا فرمود خدا بنده‌اش را مخیر کرد بین انتخاب دنیا و آخرت و بنده، آخرت را انتخاب کرد و خدا وعده کرد او را نزد خود ببرد. یکی از صحابه فهمید که پیامبر خودش را می‌گوید لذا گریست و مردم نیز گریستند آنگاه رو کرد به مردم و فرمود: ای مردم مرگ حق است و هیچ کس را از آن گریزی نیست و پس از مرگ روز عدل و داد است و قصاص اعمال، پس اگر کسی حقی بر من دارد در دنیا بستاند و به عقبی نکشاند تا وقتی بر خدا وارد می‌شوم حقی بر گردنم نباشد که هیچ کس را تاب تحمل عذاب آخرت نیست.

مسجد‌النبی به خروش آمد همگان گریستند و عرض کردند یا رسول‌الله ما حقی بر شما نداریم، شما بر همه ما حق دارید و اگر داشتیم نیز از آن گذشتیم.

عکاشة‌بن‌محصن فزاری برخواست و گفت ای رسول خدا فلان شب در فلان مکان و در فلان جنگ شتر من و شتر شما کنار هم می‌رفتند شما با عصایی که در دست داشتید خواستید بر شتر خود بزنید که بر من خورد و من امروز خواهان قصاصم.

ولوله‌ای در مسجد به‌ راه افتاد، برخی گفتند ای عکاشه این قصاص را به صد شتر بفروش و از پیامبر قصاص مکن و هر کس سخنی گفت ولی اثری نکرد و عکاشه همچنان خواهان قصاص بود پیامبر فرمود چیزی مگویید که حق اوست و حق خود خواهد.

پیامبر (ص) بلال را فرمود که عصای مرا از خانه‌ام بیاور، ولی مراقب باش دخترم فاطمه نداند که بردن عصا برای چیست که طاقت شنیدن قصاص از پدرش را ندارد، عصا را آوردند، علی (ع) جلو رفت و گفت‌ ای عکاشه پیامبر مریض است و تحمل این ضربت را ندارد، به جای یک بار قصاص از پیامبر صد بار بر من قصاص کن و دست از پیامبر بردار، ولی افاقه نکرد.

عکاشه جلو رفت پیامبر عصا را به او داد و فرمود بزن ولی سخت مزن که من ضعیفم و توان زخم ندارم. عکاشه گفت ای رسول خدا وقتی عصای شما بر من خورد، لباس بر تن نداشتم ولی شما عبا و پیراهن به تن دارید! پیامبر عبا و پیراهن کنار زد و فرمود حالا بزن.

مسجد را غوغایی فراگرفته بود و همگان می‌خواستند بدانند چه خواهد شد، آیا پیامبر می‌خواهد در آخر عمرش از امتش پاداش بگیرد؟! که ناگاه دیدند عکاشه عصا را انداخت و خودش را به بدن پیامبر چسبانید و بر بدنش بوسه زد و نگاهش را زمانی به پیامبر دوخت.

مردم گریستند، پیامبر فرمود چرا چنین کردی عکاشه گفت ترسیدم آخرین روزی باشد که تو را می‌بینیم خواستم به تو نگاه کنم و خود را بر اندام تو بمالم تا فردای قیامت بدنم در آتش نسوزد و جسدم بر آتش حرام شود. پیامبر (ص) سه بار فرمودند حرام شد حرام شد حرام شد و بدینگونه این مرد با دعا و شفاعت رسول خدا خود را بهشتی ساخت.

اکنون که این داستان را ملاحظه فرمودید آیة دوم سوره فتح را ملاحظه کنید:

"لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ یُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکَ وَ یَهْدِیَکَ صِرَاطاً مُسْتَقِیماً" تا خداوند از گناه گذشته و آینده تو درگذرد و نعمت خود را بر تو تمام گرداند و تو را به راهى راست هدایت کند.

علمای کلام معتقدند پیامبر معصوم است و گناهی ندارد و اگر گناهی داشت نیز به صراحت آیه فوق بخشیده شده است پس چرا پیامبر چنین سخنانی فرمود؟ روشن است که پیامبر خواست با این کار خود به دیگران درس بدهد و در ضمنی اینکه بی‌گناه است باز هم هیچ کدورتی از او به دل مردم نباشد و به ما بیاموزد که ای انسان‌های مغرور که براحتی به جان، مال و به ویژه آبروی دیگران دست می‌یازید، فردای قیامت باید پاسخگوی رفتار و کردار خود در مورد دیگران باشید.

فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ‌ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً یَرَهُ‌ ( زلزال ۷و ۸) پس هر که هموزن ذرّه‌اى نیکى کند [نتیجه] آن را خواهد دید. و هر که هموزن ذرّه‏اى بدى کند [نتیجه] آن را خواهد دید.

پس به این راحتی چوب حراج به آبروی مؤمنین نزنید و برای خوشایند دیگران خود را بدهکار دیگران نکنید و طوق آتش به خاطر حق‌الناس به گردن نیاویزید که فردای قیامت هیچ خلاصی از آن ندارید.

گرچه عموم مردم مخاطب سخنان رسول اعظم (ص) هستند، ولی بدیهی است کسانی که بر مصادر امور تکیه زده و وظیفه آنان دفاع از جان، مال و آبروی مردم است اگر خود حقوق مردم را زیر پا گذارند مسئولیت سنگین‌تری خواهند داشت و بیشتر باید مراقبت کنند و اگر جایی حقوق مردم را پایمال کرده‌اند بهتر است در دنیا از مردم حلالیت بطلبند و آن را به آخرت نیندازند.

امیدوارم خداوند به ما توفیق دهد همین یک درس را از زندگی پیامبر بیاموزیم و آن را عملی کنیم که اگر مردم از ما راضی باشند قطعا خدا از تقصیراتی که در نافرمانی خودش داشته‌ایم خواهد گذشت.

بدیهی است کلیه نارضایتی‌ها مصداق حلالیت طلبیدن نیست چون در بعضی از موارد نارضایتی‌ها بدون دلیل و غیر منطقی است بلکه گاهی به خاطر اجرای عدالت است مانند مخالفت‌هایی که مخالفین علی (ع) با ایشان داشتند پس منظور حلالیت طلبیدن از کسانی است که واقعا حقی از آنان ضایع شده باشد نه کسانی که بدون منطق با اشکال‌تراشی می‌پردازند.

یادداشت از حجت‌الاسلام موسی قربانی

پایگاه اطلاع رسانی صاعقه

تصاویری که در زیر می‌بینید مربوط به زندگی مجلل بن علی دیکتاتور سابق تونس است که در موج بیداری اسلامی از کاخ رویایی که برای خود ساخته بود بیرون انداخته شد و به نا کجا آباد تاریخ پیوست.

کاخ و دارایی‌های او که از اسباب بازی‌های گران قیمت گرفته تا جدیدترین و گران‌ترین ماشین‌های دنیا امروز تبدیل به موزه و فروشگاهی شده تا مردم ببینند که دیکتاتورها با  تمام جلال و شکوهشان جایی برای ماندن نخواهند داشت.

 

فریم

یک فروند زیردریایی آمریکا با یک کشتی ناشناس در خلیج‌فارس برخورد کرد.

 پایگاه اطلاع رسانی صاعقه

مرو قدیم که سال‌ها پیش میزبان قدوم پربرکت حضرت امام رضا(ع) در دوران ولایت عهدی ایشان بود، اکنون با دیواره‌هایی بجا مانده از آن زمان به محلی برای تجلی ارادت مردم منطقه به خاندان اهل بیت تبدیل شده است.

فرهنگ نیوز :در مرو، مرو یکی از چهار شهر قدیمی خراسان بزرگ است که به همراه شهرهای نیشابور، بلخ و هرات، قدمتی بسیار کهن داشته اما به نسبت دیگر شهرهای ذکر شده، ناشناخته باقیمانده است. از این‌رو در این گزارش سعی خواهد شد خوانندگان محترم با این شهر تاریخی که زمانی میزبان قدوم پربرکت حضرت رضا (ع) بوده است، بیشتر آشنا شوند.

مرو، تاریخی بسیار کهن داشته و با قدمت ۲ هزار ساله در تاریخ تمدن بشری جایگاهی والا و باشکوه را دارا است.

این شهر که حوادث بسیاری را به خود دیده و پشت سر گذاشته، نه‌تنها از نظر سیاسی، بلکه از نظر فرهنگی و اقتصادی نیز برای حکومت‌ها حائز اهمیت بوده است.

از نظر اقتصادی این شهر بر سر راه جاده ابریشم بوده و از نظر فرهنگی نیز در دوره اسلام، دارای کتابخانه‌هایی بوده است که مورد استفاده دانشمندانی قرار می‌گرفت که از نقاط مختلف بدان شهر روی می‌آوردند.

شهر مرو به‌واسطه نزدیکی به «خوارزم» و «ماوراء النهر» از یک‌طرف و اتصال آن به سرخس و نیشابور از طرف دیگر از نظر نظامی و تجاری و تا زمان مأمون نیز همیشه دارالملک خراسان بوده است.

مرو که اکنون سالهاست نام آن از صفحات جغرافیایی خراسان خارج شده است در طول مدت تاریخ، شاهد وقایع و حوادثی تاریخی و ماندگاری بوده به همین جهت شاید بی‌مورد نباشد شرحی از بقایای تاریخی باقی مانده و همچنین موقعیت شهر مرو در اینجا ذکر و از این شهر فراموش شده یادی کنیم.

مجموعه تاریخی فرهنگی مرو قدیم با وسعتی بیش از ۲ هزار هکتار در حومه شهر «بایرام‏علی» در ۲۰ کیلومتری شهر کنونی مرو جدید و حدود ۴۵۰ کیلومتری جنوب شرقی عشق‏‌آباد پایتخت کشور ترکمنستان واقع شده و آثار تمدنی دوران‌های مختلف تاریخی و باستانی از شش قرن پیش از میلاد و همچنین دوران اسلامی را در خود جای داده که به عبارت دیگر آن را به مروارید شرق آسیا تبدیل کرده است.

در این میانه، شهر مرو کهن در زیر یک تپه باستانی بسیار وسیع و گسترده همچنان آرام گرفته است. مرو قدیم در حقیقت همین تپه باستانی و اطراف آن بوده که از بزرگترین مناطق باستانی در آسیای مرکزی، ایران و آسیای صغیر می‌باشد.

این منطقه بکر و دست نخورده همچنین نشانه‌هایی از بناها، مکان‌ها و آرامگاه‌هایی را دارد که سابقه آن به «دارای اول» در قرن چهارم پیش از میلاد مسیح باز می‌گردد.

همچنین کتیبه‌هایی در موزه تاریخی شهر مرو موجود است که اخباری پیرامون وقایع دولت هخامنشی در آن آمده که قدیمی‌ترین آن «مارگوش» نام‌گذاری شده است.

این در حالی است که براساس کاوش‌های باستان شناسان که طی چند سال اخیر انجام شده است، آثار جدیدی کشف شده که برخی از آنها تاریخ هزار ساله تمدن ابن منطقه را تأیید می‌کند.

همچنین مرو قدیم از دوره هخامنشیان تا دوره استیلای مغول یکی از مراکز مهم صنعتی، تجاری و کشاورزی به حساب می‌آمد و در مسیر کاروان‌هایی قرار داشت که ایران را به آسیای مرکزی و چین پیوند ‌زده است و همچنین که راه تجاری چین به اروپا هم همین مسیر بود.

مرو قرون وسطی نیز بزرگترین مرکز صنعتی بوده است به طوری که پس از حفاری‌های باستان شناسان طی سال‌های اخیر، کارخانه‌های ریخته‌گری، مس، کوزه‌گری و خرمن کوبی آرد در آن پیدا شده است و وجود نشانه‌هایی از محله نجاران و آهنگران هر گردشگری را به تفکر وا می‌دارد.

همچنان که وجود سکه‌هایی قدیمی کشف شده رشد تجارت و گسترش بازرگانی را در مرو قرون وسطی نشان می‌دهد.

در اواخر قرن یازدهم میلادی، مرو پایتخت سلجوقیان شد و در این زمان بود که شاعر بزرگ شرق، «عمرخیام» تحقیقات نجومی خود را در رصدخانه بزرگ آن دنبال کرد همان طور که چندی پیش از وی «ابوعلی سینا» در مرو طبابت می‌کرد.

همچنان که در یکی از پارک‌های شهر، نمادی از آرامگاه خیام ایجاد شده است که می‌تواند یادآورحضور خیام در مرو قدیم باشد.

در قرن دوازدهم نیز مرو به اوج رشد و پیشرفت رسید به‌طوری که در آن زمان در شهر ۱۰ کتابخانه بزرگ وجود داشت اما در زمان حمله مغول، این شهر را کاملا به ویرانه تبدیل کرد.

به‌طورکلی مرو مجموعه‏‌ای از چندین شهر و سایت باستانی است که در دوره‏‌های مختلف به قدرت رسیده و نابود شده‏‌اند که از جمله مهمترین این آثار و سایت‏‌های باستانی عبارتند از، ارگ قلعه (قرن ۶ پیش از میلاد)، گبر قلعه (۱۰۰۰ سال پیش از میلاد) قزقلعه بزرگ (قرن ۶ میلادی)، قز قلعه کوچک (قرن ۷ میلادی)، سلطان قلعه (قرن ۱۰ تا ۱۳ میلادی)، عبدالله خان قلعه (قرن ۱۵ میلادی)، بایرامعلی قلعه (قرن ۱۸ میلادی) و ویرانه‏‌هایی از معابد مسیحی و صومعه‏‌های بودایی در «گرکالا»، که همگی نشان دهنده حیات و وجود تمدن در این شهر طی دوره‏‌های مختلف هستند.

همچنین در اطراف محوطه تاریخی مرو، آثاری از شهر‏ها و آبادی‌هایی دیده می‌شود که بعنوان اولین سکونتگاه‌های بشر در این منطقه شناخته شده‌اند که از جمله این مناطق عبارتند از سکونتگاه باستانی جانعلی (قرن ۱و ۲ میلادی)، تلختان و دندانقان، در قرن ۱۲ میلادی، کوشک (قرن ۹ تا ۱۳ میلادی) می‌باشد.

از مرو باستان امروزه بناها و ویرانه‌هایی مربوط به دوره‌های مختلف باقیمانده که نشانه‌ی تداوم و تحول تمدن در این منطقه است.

اهمیت این منطقه تنها به واسطه سابقه تاریخی درخشان و ماندگاری ابنیه بجا مانده از آن زمان نیست، بلکه سابقه اسلامی این شهر کهن نیز برای مسلمانان همواره مورد توجه خاص قرار داشته است.

مرو از شهرهای قدیمی خراسان قدیم بود که در سال ۲۲ هجری قمری توسط «احنف بن قیس» فتح شد، مرو در دوره خلفای اموی به دلیل اسلام ستیزی و سیاست‌های نژاد پرستانه به پایگاهی علیه امویان تبدیل شد و قیام بنی عباس از مرو آغاز شد تا اینکه با روی کار آمدن مأمون مرکز خلافت عباسی به مرور منتقل شد.

از زمان ورود حضرت رضا علیه السلام یعنی در سال ۲۰۱ ق تا زمان شهادت ایشان در سال ۲۰۳ ق، حوادث گوناگونی در پیرامون امام روی داد که مناظرها، گفت‌وگوهای امام و مامون، و همچنین ماجرای ولایت عهدی در طی این مدت بر اهمیت منطقه مرو در زمان حاضر به لحاظ جایگاهی که حضرت رضا علیه السلام در ۲ سال آخر عمر پربرکتشان داشته‌اند، دارا است.

اما متأسفانه به علت کوتاهی‌هایی که مسئولین فرهنگی کشور ترکمنستان در نگهداری شایسته از آثار بجامانده از آن دوران سرنوشت ساز و تاریخی داشته است، اکنون تنها دیواره‌هایی خرابه از آن ایام تنها به یادگار مانده است و دیگر نشانی از عظمت کاخ مامون و خانه ساده و محقر حضرت رضا چیز دیگری باقی نمانده است.

این درحالی است که طی چند سال اخیر و به علت پیگیری‌های مستمر رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در احیا قدمگاه مبارک حضرت رضا در مرو قدیم و ثبت این منطقه تاریخی در آثار یونسکو این منطقه رونق خاصی به لحاظ وجود حضور زائرین و مردم محلی به خود گرفته است.

لازم به یادآوری است که این منطقه تاریخی با این وجود همواره مورد توجه سیل عظیمی از مردم منطقه خصوصا ساکنین نواحی همجوار بوده به‌طوری که مردم محل با آداب و رسوم خاص خود و با ارادتی که همواره نسبت به اهل بیت دارند از نقاط دور و نزدیک کشور ترکمنستان به زیارت و بازدید از محل زندگی حضرت رضا و دیگر اماکن تاریخی بجامانده از آن دوران تاریخی آمده و زیارت این منطقه را همسنگ زیارت آرامگاه حضرت رضا در مشهد می‌دانند.

این در حالی است که در گفت‌وگویی کوتاه با زائرینی که بعضا صدها کیلومتر را برای زیارت دیواره‌های بجامانده از زمان حضور حضرت رضا (ع) طی کرده‌اند، این نتیجه به دست می‌آید که ترکمن‌ها در سخنان خود از امام رضا به عنوان یک دانشمند بزرگ تعبیر می‌کنند.نگاه آنان به امام علیه السلام نگاهی عینی است و مایلند از این امام بزرگوار و رفتار ایشان الگو بگیرند.

در این راستا مردی که خود را «رشید» معرفی می‌کند، با دادن نام «امام طلایی» به امام رضا (ع) اظهار داشت، این محل یک مکان بسیار مقدس است و من در این محل خودم را در مقابل مرقد مطهر امام رضا(ع) در مشهد مقدس و زائر مقبره آن حضرت احساس می‏‌کنم زیرا من چند بار به ایران سفر کرده و از اهمیت و ارج و قرب آرامگاه آن حضرت و احترام مسلمانان جهان و زائران آن محل به این امام بزرگوار آگاهم.

این زائر ترکمن که از فاصله حدود ۲۰۰ کیلومتری از منطقه «یولوتان» استان مرو برای زیارت به اماکن تاریخی و اسلامی مرو قدیم به همراه خانواده خود آمده‏ است در پاسخ به سؤال چگونگی اطلاع شما از این مکان اظهار داشت، سال گذشته ایرانیان به این محل آمده و مراسم باشکوهی در گرامیداشت سالروز تولد آن حضرت برگزار کردند که و از آن زمان نیز این محل برای ما ارزنده شد و جایگاه معنوی بالاتری یافت.

این در حالی است که قدمگاه حضرت امام رضا (ع) در مرو قدیم اینک با همت رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران جان تازه‏‌ای به‌خود گرفته‏ است و به صورت خودجوش در حال احیا است و با توجه به فقدان ساده‌ترین امکانات برای زائران این مکان مقدس، احداث یک مرکز فرهنگی، عبادتگاهی با امکانات برای زائران و نیز تشکیل موزه‏‌ امام رضا(ع) و شخصیت‏‌های بزرگ اسلام که در این منطقه وفات کرده‌اند و در این محل مدفون گشته‏‌اند، یک امر ضروری است که باید دولت‌مردان جمهوری ترکمنستان و جمهوری اسلامی ایران در این زمینه با مشارکت خود این محل را طبق شأن و عظمت آن حضرت سر و سامان دهند.

همچنین انجام عملیات کاوشگری باستان‌شناسی بیشتر در محل قدمگاه حضرت امام رضا(ع) در محوطه کاخ مامون الرشید در مرو قدیم از دیگر پیشنهادی است که می‏‌تواند یک کار مهم و مشترک علما، دانشمندان و باستانشناسان ایرانی و ترکمنی باشد و یقین داریم که براثر کاوش‌های باستانی جدید رازهای نهفته زیادی این سرزمین مقدس کشف خواهد شد و مردم می‌توانند اطلاعات بیشتری در مورد نحوه زندگی و خلاقیت حضرت امام رضا(ع) در سرزمین مرو قدیم بدست آورند.

همچنین در این منطقه باستانی با قدمتی به طول تاریخ، دیگر ابنبه‌هایی پس از اقامت حضرت رضا موجود است که نظر هر زائر و گردشگری را به خود جلب می‌کند.

فریم

اصل محبت یکی از مهمترین اصول در تحکیم بنیان خانواده است. بعضی از زوج­های جوان به اشتباه گمان می­کنند که کانون خانواده را باید بر اساس «قانون­مداری» اداره کرد! قانون، خشک، بی­روح و غیر قابل انعطاف است، و برای مواقعی می­باشد که زن و شوهر در حق یکدیگر کوتاهی کنند و حقوق یکدیگر را پاس ندارند.

به گزارش فرهنگ نیوز، وبلاگ هم اندیشی دینی در آخرین بروز رسانیش نوشت:
اگر بنا باشد زندگی را بر اساس قانون اداره کرد، خانم، فقط از شوهرش تمکین می­کند، اما می­تواند در خانه­ی همسر دست به سیاه واصل ابراز محبت سفید نزند، غذا درست نکند، بچّه­داری نکند، خانه را مرتب نکند و حتی در مهمانی اقوام شوهر خود هم شرکت نکند. از آن طرف مرد هم می­تواند فقط نفقه­ی همسر خود را پرداخت کند و در عین حال به خانم اجازه­ی خروج از منزل ندهد، او را به مسافرت یا تفریح نبرد، اجازه ندهد به منزل پدر و مادرش برود و بجز نفقه هیچ پول دیگری هم به همسر خود ندهد!

پر واضح است که این زندگی نه می­تواند انسان را به آرمش و سکون برساند و نه می­تواند کانونی برای رشد و تعالی انسان باشد. چنین خانواده­ای را می­توان به زندانی مخوف تشبیه کرد که هر یک از زن و مرد به گونه­ای در آن اسیر و وامانده هستند.

بنای اسلام بر این است که کانون خانواده بر اساس مهر و محبّت و شیفتگی زن و شوهر نسبت به یکدیگر گذاشته شود. پیامبر اکرم (صلی­الله­علیه­وآله) می­فرماید: «هر گاه بنده به چهره­ی همسرش و همسرش هم به چهره­ی او بنگرد، خداوند به آن دو، با نگاه مهرآمیز می­نگرد، و هر گاه دست یکدیگر را بگیرند، گناهان آن دو، از لای انگشتانشان فرو می­ریزد».[۱]

آن حضرت در رابطه با محبت مرد به همسر خود می­فرماید: «هر اندازه که محبت و علاقه­ی بنده به زن (همسر) بیشتر شود، ایمانش افزون­تر می­شود».[۲]

در روایت دیگری آمده است: «در روز رستاخیر مردی از امّت مرا می­آورند، در حالی که هیچ کار نیکی که به سبب آن، برایش امید بهشت برود ندارد؛ اما خداوند متعال می­فرماید: او را به بهشت ببرید؛ چرا که به خانواده­اش مهر می­ورزیده».[۳]­

 آن حضرت در جای دیگر می­فرماید: «در روز قیامت، آن کس از شما به من نزدیکتر می­نشیند که خوش خوترینِ شما باشد و بهترین رفتارها را با خانواده­اش داشته باشد.»[۴]

یکی از آفت­هایی که بسیاری از مردم با آن روبرو هستند، این است که با غریبه­ها با محبت و احترام رفتار می­کنند، اما نسبت خانواده و نزدیکان خویش به گونه­ی دیگری برخورد می­کنند. رسول اکرم (صلی ­الله­ علیه ­وآله) در این بیان نورانی می­فرمایند که مؤمن اگر با دیگران به محبت و رأفت رفتار می­کند، باید نسبت به خانواده­اش بهتر از هر شخص دیگری مودّت و رحمت داشته باشد.

بی­تجربگی در اداره­ی زندگی و نوع تعامل با همسر، موجب می­شود تا مرد گمان کند که برای تحکیم بنیان خانواده و مسلط شدن بر اوضاع، باید از حداکثر ظرفیت حقوقی خود استفاده نماید! خانم خود را به تمام معنا اسیر خانه می­کند و طوری رفتار می­کند که بدون اجازه­ی او حق آب خوردن هم نداشته باشد! روزی آقا و خانمی به مرکز مشاوره مراجعه کردند و برای حل مشکل زندگی خود به دنبال راه­کاری می­گشتند. خانم می­گفت: «همسرم وسواس عجیبی دارد و اجازه نمی­دهد بدون اجازه از خانه بیرون روم. حتی هنگام بیرون رفتن از منزل از کفش­های من عکس می­گیرد تا هنگام بازگشت به خانه مطمئن شود که از خانه بیرون نرفته­ام!»

تذکر: ناپسندیده دانستن این­گونه سخت­گیری­ها بدان معنا نیست که خانم این حقّ همسر را به رسمیت نشناسد و در رفت و آمدهای خود از شوهرش کسب اجازه نکند؛ بلکه این مطلب بدان معنا است که مرد مراقب باشد به جای پافشاری بی­مورد روی این حقوق و در تنگنا قرار دادن همسر، با او بر اسای محبت و تکریم رفتار نماید.  

پیامبر اکرم (صلی­ الله­ علیه ­وآله) در روایت پر معنایی می­فرماید: «خانواده­ی مرد اسیران او هستند، محبوب­ترین بندگان نزد خداوند کسی است که به اسیرانش بیش از دیگران نیکی کند».[۵]

برخی از آقایان به دلیل­های مختلفی ابراز محبت به همسر را خلاف شأن خود می­دانند و از این کار طفره می­روند! این آقایان توجه ندارند که خانم کوهی از عاطفه و احساسات است، و اگر به احساسات او پاسخ ندهند و رفتاری محبت آمیز با وی نداشته باشند، صدمات روحی فراوانی بر وی وارد می­گردد و با آزار همسرشان مرتکب گناهی می­شوند که ملائکه­ی رحمت الهی از وی روی­ برمی­گردانند.

خانمی می­گفت: «سال­هاست که با همسرم زیر یک سقف زندگی می­کنیم، اما حتی برای یک بار هم که شده لفظی که گویای محبت است به من نگفته است. وقتی به همسرم شکایت می­کند با نهایت تعجب می­گوید: «یعنی چی؟! چه معنایی دارد که از این حرفها بزنم؟!» وقتی به این خانم می­گفتم که خودت اقدام به محبت کن و با گفتن کلمات عاطفی و محبت آمیز همسرت را وارد گود محبت کن گفت: «وقتی به او ابراز محبت می­کنم، مرا پس می­زند و می­گوید: دست از این کارهای بچه­گانه بردار و برای من خودشیرینی نکن! دوباره چه نقشه­ای زیر سر داری؟!»

خانم تشنه­ی محبت همسر خویش است و یک جمله­ی عاطفی از طرف مرد می­تواند دنیایی معنا برای او داشته باشد: پیامبر اکرم (صلی­ الله­ علیه ­وآله) می­فرماید: «گفته­ی مرد به همسر خود که می­گوید دوستت دارم! هرگز از قلبش پاک نمی­شود»[۶]

بعضی ازآقایان که در فضایی خشک و بی­روح تربیت شده­اند، با همسر خود هم این­گونه رفتار می­کنند. و از ذره­ای محبت در حق همسرشان دریغ می­کنند. برخی دیگر از آقایان هم قلبا همسر خود را دوست دارند، اما از توانمندی ابراز محبت با رفتار و گفتار خود و به کار بردن الفاظ عاطفی کم بهره هستند.

در مشاوره­ها بارها شاهد بازگویی حوادث تأسف­بار و غم انگیزی بودم که خانم شوهرداری در دام ارتباط نامشروع با نامحرم افتاده است! و می­دیدم که کم توجهی و بی­مهری آقا نسبت به خانم خود چگونه به عنوان عامل اصلی این فساد خود نمایی می­کند. در چنین مواردی با قطع و یقین خانم را گنه­کار می­دانیم، اما در کنار آن از نقش رفتاری شوهر او هم نباید غافل بود. شوهری که با بی­توجهی و کم محلّی خود نسبت به همسرش، در گناه او شریک است و در محضر الهی باید پاسخ­گوی کم مهری خود باشد.  

پی نوشتها: 

[۱]   . کنزالعمال، جلد۱۶، صفحه­ی۲۷۶، حدیث۴۴۴۳۷.  

[۲]   . من لا یحضره الفقیه، جلد۳، صفحه­ی۳۸۴، حدیث۴۳۵۰.   

[۳]   . کنزالعمال، جلد۱۶، صفحه­ی۳۷۹، حدیث۴۴۹۹۴.   

[۴]   . بحارالانوار، جلد۷۱، صفحه­ی۳۸۷، حدیث۳۴.   

[۵]   . و من لا یحضره الفقیه، ج۳، صفحه­ی۵۵۵، حدیث۴۹۰۹.   

[۶]   . الکافی، جلد۵، صفحه­ی۵۶۹، حدیث۵۹. 

فریم

پایگاه اطلاع رسانی صاعقه

تصاویر برگزیده از حیات وحش

فریم